ترجمان صبح/ زهرا حیدری آزاد: “نازنین زهرا” را یادتان می آید، همان دختر بچه مرندی که پدرش شکنجه اش می کرد و فیلم آن  را به مادر او می فرستاد تا مگر مادر را متقاعد کند به خانه بازگردد و با او زندگی کند؟

اگر او را به یاد نیاوردید سری به اخبار کودک آزاری سال گذشته بزنید،   انتشار فیلم های شکنجه  وحشیانه نازنین زهرا توسط پدرش درفضای مجازی احساسات عمومی را به شدت تحت تاثیر قرار داد.حالا بعد از گذشت یک سال،  مادرش می‌گوید “فرزند را به پدر سپرده است” !

فیلم مصاحبه شاهین صمدپور با مادر نازنین زهرا که می دیدم، برایم باور پذیر نبود که بعد از یک سال سرنوشت نازنین زهرا  بدین شکل رقم خورده باشد، مادر می گفت که با پدر توافق کرده اند و  نازنین زهرا  را به او سپرده است!

قصه وقتی تلخ تر بود که او می گفت برای پدر نازنین زهرا به دلیل دو جرم اذیت و آزار کودک و آسیب به خودروی پراید خانوادگی آنها به ترتیب ۶ ماه و ۴ سال حبس در نظر گرفته اند، آنها از خیر ۴ سال حبس او گذشته‌اند و رضایت دادند ولی او نمی دانست که ۶ ماه حبس او (به دلیل کودک آزاری)،  چگونه بیشتر از دو ماه  طول نکشیده است.

برای بسیاری از مخاطبان پیج شاهین صمدپور هم باور پذیر نبود که چگونه جرم کودک آزاری،  زندان و حبس کمتری از جرم تخریب اموال دارد و آنها که گریه های یک سال پیش مادر او را به خاطر داشتند نیز این سئوال برایشان پیش آمد که مادر او و در سطوح بالاتر قوانین ما، با چه تضمینی از پدر نازنین زهرا، این دختربچه که حالا ۴ ساله باید باشد، را به پدر سپرده‌اند.

نمی توان در مورد مادر نازنین زهرا یک طرفه به قاضی رفت و او را در تصمیمی که گرفته مورد عتاب قرار داد، همانطور که خودش می گوید ، شغلی ندارد و شاید به همین دلیل توانایی نگهداری از فرزند خود را ندارد، ولی در مورد قوانین حمایتی از کودکان آسیب دیده باید گفت  سال هاست که فعالین حقوق کودکان و نوجوانان از نقص‌های این قوانین سخن می گویند.حتی به مصوبات جدید مجلس در لایحه حمایت از کودکان و نوجوانان هم ایراداتی وارد می کنند و انتظار دارند در بررسی های مجدد آن، به جزئیات بیشتری از آسیب‌های کودک آزاری و قوانین پیشگیری کننده و بازدارنده پرداخت کند.

آنچه اکنون مهم است، وضعیت فعلی نازنین زهرا ست که کمترین اطلاع را راجع به آن داریم، از مصاحبه چند دقیقه ای آقای صمدپور با مادر این دختربچه نیز اطلاعات چندانی به دست نمی آید، در این شرایط است که پایش پیوسته وضعیت جسمی و روحی نازنین زهرا توسط نهادهای متولی و سازمان های مردم نهاد فعال در این حیطه، اهمیت می یابد.

ما نگران نازنین زهرا هستیم، هرکس که فیلم اذیت و آزار یک سال پیش او را ببیند هم نگران می شود، نگران از آینده ای که در غفلت ما در حال شکل گیری است،  همانطور که یک سال پیش،  افکار عمومی در خصوص “نازنین زهرا” حساس بود، اکنون نیز باید در قبال او حساس باشیم، پیگیری رسانه‌های عمومی و افکار عمومی نیز در قبال چنین کودکانی باید مستمر باشد.